Uzdrowisko Libverda

O leczniczych właściwościach wody dowiedział się również saksoński książę August I. W 1583 roku kazał sobie przywieżć parę butelek wody do Drezna. Paul Luther, syn reformatora, rozpoczął w 1593 roku badania nad żródłem, które dowiodły jego właściwości lecznicze. Sam również chętnie pił libverdską wodę. Właściciel zamków i majątków na Frydlancie, Albrecht Valdštejn, który chorował na syfilis, kazał sobie regularnie dostarczać libverdską wodę mineralną. Pierwsze sprawozdanie o leczniczych właściwościach wody napisał w 1601 roku śląski lekarz Caspar Schwenkfel. Na podstawie tego sprawozdania zaczęto używać wodę do kąpieli leczniczych. Dr. Joseph Heinrich Bauer przeprowadził w 1784 roku analizę wody. W roku 1785 napisał: Woda ma właściwości lecznicze w chorobach serca i naczyń krwionośnych, przemiany materii, układu narządów ruchu oraz układu nerwowego, przyspiesza puls i powoduje ogólnie poprawne działanie wszystkich organów ludzkich.
W latach 1786, 1793, 1805 und 1818 zostały odkryte kolejne żródła, wokół których wybudowano domy uzdrowiskowe. Wszystkie nazwano imionami członków rodziny Clam-Gallas (Maria, Vilemina, Josefina, Eduard, Bierbon, Hubert). Filizof i doktor F.A. Reusse stwierdził, że skład chemiczny wody jest taki sam, jak wody mineralnej w znanym belgijskim uzdrowisku. W roku 1952 zostały wywiercone ostatnie dwa żródła. (Kyselka, NovÝ vrt).